Slank en slim! Wat wil een man meer…

Om de tijd tussen de bestelling en de aflevering van de nieuwe auto op te vullen, heb ik mezelf vandaag op een nieuwe gadget “getrakteerd”. De Samsung SGH I-600. Ook wel liefkozend “de slankste en de slimste” genoemd door Samsung zelf.
Na enkele maanden gebruik van de Samsung SGH I-320 – “de reisgenoot bij uitstek” – , vertrouwde ik een overstap direct aan. De specificaties zijn te lezen op Samsung’s website.
Ik zal die slanke, slimme beauty uit de doos halen en van al haar vernuft gaan genieten!

Smoke on………NOW!

16 juni aanstaande zal ik – wanneer zich in de tusentijd geen baby aandient – voor het tiende jaar de (jaarlijkse) open dag van de Koninklijke Luchtmacht (KLu) bezoeken. Dit jaar op vliegbasis Volkel in Brabant.

Mijn interesse voor de militaire luchtvaart ontstond in mijn middelbare schooltijd. In 1995 bezocht ik de open dag voor de eerste keer op vliegbasis Eindhoven. Pronkstuk op de static show was destijd de Lockheed Martin F-117 “Nighthawk”, welke zwaar werd bewaakt door gewapende militairen. Het was voor het eerst dat dit stealth toestel “voet” op Nederlandse bodem zette.
De daarop volgende jaren bezocht ik jaarlijks meerdere vliegshows in binnen- en buitenland. Klapstuk was mijn driedaagse bezoek aan de Royal International Air Tattoo (RIAT) op vliegbasis Fairford nabij Londen. Alleen vanaf Rotterdam Airport met een Cityhopper naar Heathrow. om vervolgens te genieten van de grootste militaire vliegshow ter wereld – in ieder geval destijds – en me te vergapen aan het breedste scala aan jachtvliegtuigen en ander zwaar geschut dat ik ooit had gezien.

Een van de hoogtepunten tijdens een vliegshow zijn en blijven – vind ik – de demonstratieteams. Het formatievliegen, de solo’s die ‘los’ gaan, de gekleurde, dikke rook om de figuren extra te accentueren en de geur die hierbij vrijkomt door de pure brandstof die in de hete uitlaatgassen wordt gespoten. Vele teams heb ik in die jaren gezien, waaronder de Red Arrows, Frecce Tricolori, Patrouille de France, Turkisch Stars en Patrouille de Suisse. Vorig jaar heb ik aan deze lijst – eindelijk – ook de Blue Angels kunnen toevoegen, welke een bezoek brachten aan vliegbasis Leeuwarden. Spectaculair! Dit jaar zijn de Thunderbirds van de United States Air Force op tournee door Europa. Helaas doen ze Volkel niet aan.

Het vliegprogramma tijdens de open dag is de laatste jaren niet erg vernieuwend, zo ook niet dit jaar. Toch blijft het een groots evenement om – steevast met mijn vader – te bezoeken, door het bulderende geluid van de naverbranders, de geur van kerosine, de techniek, de snelheid, de wendbaarheid en even weg te dromen bij de gedachte dat je zelf in zo’n kist vliegt. En anders wel gewoon, omdat het een traditioneel gezellig uitje is van vader en zoon!

Bring it to the (C-)MAX

Binnen drie weken zal ik in mijn nieuwe, Moondust Silver(e) bolide de garage van de Ford-dealer uitrijden; en wel in de nieuwe Ford C-MAX! Na twee jaar rijplezier in de Focus II, de rijke standaarduitrusting die Ford biedt en de aantrekkelijke leasetarieven, was de keuze voor Ford wederom snel gemaakt. Mijn oog viel eigenlijk direct op de nieuwe C-MAX. (Nou ja, eerst op de S-MAX en Galaxy natuurlijk :-))

Het nieuwe model C-MAX heeft een sportievere uitstraling dan zijn voorganger, door een nieuw gestyleerde voorkant – met S-MAX kenmerken – en een agressievere gril (update 6-6-07: “kinetic design” ). De bumper aan de achterzijde is “voller” en in combinatie met de verticale led-verlichting en de 17″ multispaaks lichtmetalen velgen (anders dan op foto) draagt dit bij aan deze uitstraling.
De motor is de 1.6 TDCi 80kw/ 109 pk. Een iets krachtigere motor dan mijn huidige (90 pk) en zeker pittig (de “1.6″ is misleidend).

De gekozen uitvoering is Titanium uitgebreid met een business pack en carkit. Features zijn o.a.: blauw getint glas, cruise control, regensensor, automatisch dimmende binnenspiegel en automatische koplampen, voorruitverwarming, Dual Zone airconditioning, elektrisch verstelbare bestuurdersstoel, mp3-aansluiting, monogroom 4″ navigatiesysteem, Comfort Seat System, parkeersensoren voor en achter.

Vernuftig is overigens het Comfort Seat System voor de achterbank. De stoelen zijn alledrie afzonderlijk neerklapbaar en geheel te verwijderen. De middelste stoel kan daarnaast naar achteren worden geklapt, waarna de twee buitenste stoelen – schuin naar achteren – naar elkaar toe kunnen worden geschoven. Flexibel of flexibel!

En nu… Wachten…

Leesvirus!

Boekenallergie! Jaren leed ik eraan. Maar, het kan verkeren…
Op magazines als Onze luchtmacht, Wieler Revue, Cyclo Spint e.d. na, las ik – door een gebrek aan concentratievermogen en chronisch tekort aan leesinteresse – de laatste jaren weinig tot zeer weinig tot eigenlijk geen boeken.

Een jaar geleden brachten de reisverhalen van Peter Moore (o.a. Swahili voor Beginners, No Shitting in the Toilet en Een vespa met uitzicht) hierin een positieve verandering teweeg. Zijn pure manier van reizen in combinatie met de humoristisch wijze waarop hij zijn avonturen beschrijft, maakten zijn boeken voor mij tot gewild leesvoer. In deze categorie is ook een mooi boek; Te voet door Afrika van Ffyona Campbell, waarin zij haar reis te voet beschrijft van Kaapstad naar Tanger over zo’n 16.000 km.

Daarnaast groeide ook mijn interesse voor boeken in de categorie ‘mens en maatschappij/ persoonlijk’ (what’s in a name).
Titels als Stupid White Men en Brieven van het front van Michael Moore, 11 September van David Ray Griffin en Het zijn net mensen van Joris Luyendijk konden mij van de eerste tot de laatste letter boeien en kan ik zeker aanraden.
In 11 September wordt de ware toedracht van de 11 september-aanslagen, door een onderzoek naar de feiten, onderzocht. De onverklaarbare ommissies en onjuiste voorstelling van zaken in de officiele verklaringen, roepen verontrustende vragen op, waarop tot de dag van vandaag geen antwoorden zijn gegeven, laat zich op de kaft lezen. Na het lezen van het boek, kan ik me zeker in die beschrijving vinden. Maar de gedachte dat een overheid ‘medeplichtig’ is of (deels) op de hoogte was van wat zich heeft afgespeeld, ontstijgt toch elk normaal denkniveau…

Het zijn net mensen geeft een ontnuchterend en misschien ook verontrustend beeld van het gefilterde, vervormde en gemanipuleerde beeld dat de media ons van het Midden Oosten geven. Het gaat over wat we wel horen via de media, maar vooral ook over wat we niet horen! (Zucht…) Het verandert in ieder geval je kijk op wat het vak correspondent – in in ieder geval deze contreien – inhoudt.

Na deze twee boeken – kort na elkaar – te hebben gelezen, wordt het nu tijd voor een wat luchtiger onderwerp. Dit hoop ik te vinden in Ik ben een New Yorker van Twan Huys. Een “lyrische beschrijving van een tolerante metropool”, laat zich op de kaft lezen. Ben benieuwd…

Op de stapel liggen verder nog: Een goede man slaat soms zijn vrouw van Joris Luyendijk, Amerikanen zijn niet gek van Charles Groenhuijsen, Tegen alle vijanden van Richard A. Clarke, Tussensations – te voet van Herat naar Kabul - van Rory Stewart en 102 minuten – de strijd om te overleven - van Jim Dwyer en Kevin Flynn.

En zo begint een boekenallergie heel langzaam om te slaan in een leesvirus! Ik geniet er nog maar even, want…. Ach ja, het kan verkeren!