Leesvirus!

Boekenallergie! Jaren leed ik eraan. Maar, het kan verkeren…
Op magazines als Onze luchtmacht, Wieler Revue, Cyclo Spint e.d. na, las ik – door een gebrek aan concentratievermogen en chronisch tekort aan leesinteresse – de laatste jaren weinig tot zeer weinig tot eigenlijk geen boeken.

Een jaar geleden brachten de reisverhalen van Peter Moore (o.a. Swahili voor Beginners, No Shitting in the Toilet en Een vespa met uitzicht) hierin een positieve verandering teweeg. Zijn pure manier van reizen in combinatie met de humoristisch wijze waarop hij zijn avonturen beschrijft, maakten zijn boeken voor mij tot gewild leesvoer. In deze categorie is ook een mooi boek; Te voet door Afrika van Ffyona Campbell, waarin zij haar reis te voet beschrijft van Kaapstad naar Tanger over zo’n 16.000 km.

Daarnaast groeide ook mijn interesse voor boeken in de categorie ‘mens en maatschappij/ persoonlijk’ (what’s in a name).
Titels als Stupid White Men en Brieven van het front van Michael Moore, 11 September van David Ray Griffin en Het zijn net mensen van Joris Luyendijk konden mij van de eerste tot de laatste letter boeien en kan ik zeker aanraden.
In 11 September wordt de ware toedracht van de 11 september-aanslagen, door een onderzoek naar de feiten, onderzocht. De onverklaarbare ommissies en onjuiste voorstelling van zaken in de officiele verklaringen, roepen verontrustende vragen op, waarop tot de dag van vandaag geen antwoorden zijn gegeven, laat zich op de kaft lezen. Na het lezen van het boek, kan ik me zeker in die beschrijving vinden. Maar de gedachte dat een overheid ‘medeplichtig’ is of (deels) op de hoogte was van wat zich heeft afgespeeld, ontstijgt toch elk normaal denkniveau…

Het zijn net mensen geeft een ontnuchterend en misschien ook verontrustend beeld van het gefilterde, vervormde en gemanipuleerde beeld dat de media ons van het Midden Oosten geven. Het gaat over wat we wel horen via de media, maar vooral ook over wat we niet horen! (Zucht…) Het verandert in ieder geval je kijk op wat het vak correspondent – in in ieder geval deze contreien – inhoudt.

Na deze twee boeken – kort na elkaar – te hebben gelezen, wordt het nu tijd voor een wat luchtiger onderwerp. Dit hoop ik te vinden in Ik ben een New Yorker van Twan Huys. Een “lyrische beschrijving van een tolerante metropool”, laat zich op de kaft lezen. Ben benieuwd…

Op de stapel liggen verder nog: Een goede man slaat soms zijn vrouw van Joris Luyendijk, Amerikanen zijn niet gek van Charles Groenhuijsen, Tegen alle vijanden van Richard A. Clarke, Tussensations – te voet van Herat naar Kabul - van Rory Stewart en 102 minuten – de strijd om te overleven - van Jim Dwyer en Kevin Flynn.

En zo begint een boekenallergie heel langzaam om te slaan in een leesvirus! Ik geniet er nog maar even, want…. Ach ja, het kan verkeren!