Zoetsappig maar wel trots

Het kinderdagverblijf waar Jan gemiddeld 2,5 dag per week is, houdt in een schriftje bij hoe het met Jan gaat op de opvang, hoe hij zich ontwikkelt, wat hij graag eet, enzovoorts.
Leuk om te lezen (ondanks de vele verkleinwoorden, waar ik enigzins allergisch voor ben) en het overmant mij met een gevoel van trots.
Enkele (zoetsappige) citaten uit het schriftje (..tje!):

“Wat ben je toch een heerlijk mannetje zeg!”

“Zodra ik je aankijk krijg ik een mooie lach van je”

“In bed sabbel je op een spuugdoekje en je valt dan in slaap met het puntje in je mond”

“Je bent een stoere man!”

“Liedjes zingen vind je ook geweldig. Je hele snoetje straalt dan gewoon!”

“Je slaapt tegenwoordig maar 1 keertje. Anders mis je natuurlijk veel te veel”

“Vincent en Sebastiaan zijn je grote vrienden maar de meisjes vind je ook al heel leuk (en zij jou ook)”

Heerlijk toch!

Knelpunten op vier wielen!

Stay in the right lane, if you can’t drive the middle or left one!
M’n terugreis vandaag bevatte weer een drietal knelpunten op vier wielen! En wel van die wegmisbruikers, die – op een driebaans snelweg – in de middelste baan blijven hangen. Van links en rechts worden ingehaald, omdat ze nog geen of precies 100 km/u rijden. Waarschijnlijk omdat de linker en middelste baan – twee kilometer verder – splitsen van de rechterbaan (je zou maar eens te laat zijn met in- of uitvoegen) of omdat ze ontspannen genieten van de rit naar huis en totaal geen idee hebben van wat zich om hen heen afspeelt.
Na een cursus van vanochtend half acht tot vanmiddag vijf uur, wilde ik de reis zo kort mogelijk houden, maar natuurlijk had ik de pech om achter zo’n held terecht te komen. In de remmen en het verkeer naast je raast je met 120 km/u voorbij… (why?)

Betalen met je mobiel bij C1000

(Bron: www.logicacmg.nl)
In het derde kwartaal van dit jaar kunnen honderd klanten van supermarktketen C1000 hun boodschappen betalen met de mobiele telefoon. Daartoe start bij een C1000 supermarkt in Nederland een pilot van 6 maanden, waarin zegeltjes, flessenbonnen en betaalkaarten vervangen worden door een mobiele telefoon. De mobieltjes zijn voorzien van NFC-technologie (Near Field Communication) die het contactloos uitwisselen van informatie – zoals betaalopdrachten – op korte afstand mogelijk maakt.

De technologie van de betaaloplossing wordt voorafgaand aan de pilot eerst uitvoerig getest door de Rabobank. Zodra de stabiliteit en veiligheid van de gehele betaalketen is vastgesteld, sluiten Rabo Mobiel en KPN ieder vijftig klanten aan die in de daadwerkelijke pilot zullen participeren en verstrekken aan hen mobiele telefoons met ingebouwde NFC chip. Met de telefoon kunnen boodschappen contactloos afgerekend worden door het mobieltje simpelweg bij de pinautomaat bij de kassa te houden en een pincode in te toetsten op de pinautomaat. De betaaloplossing heeft geen kostenverhogend effect op de huidige betaalmiddelen.

Deelnemers aan de pilot kunnen verder klantenkortingen als spaartegoed bijschrijven op de telefoon. Hiermee behoort het plakken van zegeltjes tot het verleden. Het tegoed kan later weer gebruikt worden bij het afrekenen van de boodschappen, gestort worden op een Rabobank rekening of gebruikt worden om ringtones, wallpapers en andere media te kopen voor het mobieltje. Ook emballagebonnen van ingeleverde flessen kunnen op de telefoon worden bijgeschreven en, als de klant dat wil, verrekend worden bij de kassa, of bijgeschreven worden op de Rabobank rekening.

De pilot is een initiatief van het RFID Platform Nederland, LogicaCMG, Schuitema (C1000), Rabobank, KPN en NXP Semiconductors. Met de pilot willen de initiatiefnemers in Nederland een doorbraak van NFC-technologie realiseren.

Brodit

Wie op zoek is naar een well-designed telefoonhouder voor in de auto, kan ik de holders van Brodit (passive or active) aanraden. Geen lelijke, universele houder, maar strak en perfect passend.
De Brodit clip is een handige manier om de houder binnen no-time en zonder beschadigingen te bevestigen. De pro-clip wordt tussen de naden van het dashbord aangebracht (in mijn geval over de linker ventilator van de middenconsole). De houder bevestig je op de clip en het geheel vormt een solide basis. Ideaal en stijlvol!

Why?

Ken je dat? Van die beslissingen die je in een flits neemt, om onverklaarbare redenen. Van die beslissingen waarvan je – direct nadat je ze hebt genomen – denkt… Why?
Vanochtend had ik zo’n moment. Sinds de A6 van Almere naar Amsterdam voor vrachtverkeer is afgesloten sta ik nog maar sporadisch in de file. De doorgang van de A6 naar A1, steevast een knelpunt, verloopt nu zonder al te veel oponthoud.
Maar ook al staat het vast, de keren dat ik de spitstrook neem is – in twee jaar tijd – op een hand te tellen… Ik verkies gewoonlijk de (doorgaande) snelweg. Behalve vanochtend…
De elektronische verkeersborden gaven aan ‘Tot knooppunt Diemen Filevrij ->’. En dus besloot ik opeens, om onverklaarbare redenen, om de spitstrook te nemen. Met als gevolg dat ik in de file stond, omdat er vanuit de richting Amersfoort ook nog een sliert auto’s op de strook reed. Het verkeer op de snelweg raasde me daarentegen met 120 km/u voorbij. #@!#@$%$)#! WHY?

[ ] geschikt [ ] ongeschikt

Sinds 1995 ben ik lid van de Koninklijke Nederlandse Vereniging Onze Luchtmacht (KNVOL). De KNVOL informeert haar leden over de wijze waarop de Koninklijke luchtmacht (KLu) haar taken vervult, welke vliegtuigen en wapensystemen zij daarvoor gebruikt en waar die vliegtuigen en het personeel worden ingezet. Dit doet zij middels een mooi, full color tijdschrift en het organiseren van excursies naar vliegbases in het binnen- en buitenland. Tijdens mijn middelbare school en het aan het begin van mijn hogeschool tijd nam ik regelmatig aan deze excursies – veelal doordeweeks – deel. De laatste jaren niet meer.
Mijn fascinatie voor de KLu is in die jaren – mede door de basisbezoeken – gegroeid en ook het werken bij de luchtmacht heeft sindsdien een grote aantrekkingskracht op me gekregen. Een stage van een half jaar op Viegbasis Soesterberg in 2002 heeft me de cultuur doen proeven en naar meer laten smaken. Ik heb meerdere voorlichtingsbijeenkomsten bijgewoond voor verschillende functies en tich informatiepakketten aangevraagd. Mijn interesse ging met name uit naar functies in de operationele ondersteuning als inlichtingen, verkeersleider of gevechtsleider. Echter de uiteindelijke stap – solliciteren – heb ik nooit gezet/ durven zetten…

Met regelmaat – en helemaal na het bezoeken van een evenement als de open dag – laait die aantrekkingskracht weer op. Inmiddels heb ik echter al de leeftijd bereikt dat regulier solliciteren op een van de eerder genoemde functies niet meer mogelijk is. Horizontaal instromen op je eigen specialistische vakgebied zou dan een van de mogelijkheden zijn. Daar vind ik mezelf echter nog niet “rijp” genoeg voor.

Op de open dag afgelopen zaterdag drukte een charmante militaire me een folder in de handen over ‘word reservist‘. Ik heb de volgende dag de site van de KLu eens bezocht en wat meer gelezen over ‘reservist zijn‘ en dacht; misschien is dit (voor nu) wel de “oplossing”. Het is een parttime, betaalde job waarbij je minimaal 24 dagen per jaar in werkelijke dienst komt. Lees meer…

Wat ik las wekte mijn interesse en dus heb ik me opgegeven voor een informatie-avond op 26 juni. Uitleg over hoe je reservist kunt worden wat dit precies inhoudt, alsook informatie over rechtspositionele zaken, salaris, reiskosten en de aanstellingsprocedure komen aan bod.
Ik ben zeer benieuwd. Na dinsdag kan ik aangeven of het inderdaad wat voor me zou zijn en kan ik me zelf de vraag stellen: [ ] geschikt of [ ] ongeschikt*?

* Ondanks dat het de slogan van de landmacht betreft, vond ik ‘m hier ook toepasselijk! ^_^

Show me some kinetic design, baby!

Mijn zeer gewaardeerde collega Alexander ût Ljouwert was vandaag zo vriendelijk om een aantal foto’s te maken van de C-MAX. Thanx mate! I like them! De foto’s zijn te bekijken op Flickr.

Zon, verdieping en een wolkbreuk

Samen met nog 160.000 geïnteresseerden, bezochten mijn vader en ik zaterdag 16 juni jl. de open dag van de Koninklijke Luchtmacht (KLu).
We hadden vooraf onze twijfels over het weer, maar tot 16:30u was het – op twee kleine buien na – een droge en zelfs nog zonnige dag.

Het vliegprogramma deze zaterdag was – in mijn ogen – een van de minst aantrekkelijke in jaren. Weinig geweld van bulderende naverbranders en (te) veel nostalgische vliegtuigen. De shows van de fighters die aan de vliegshow deelnamen, konden – op de demo F-16 van de KLu na – niet echt imponeren. Zoals gewoonlijk een paar low level, high speed passes, verschillende rolls en een slow flight. Echter de tijd tussen de verschillende manoeuvres is echt te lang en de vliegtuigen verdwijnen te vaak uit het zicht.

Op zich behelst de show van de Nederlandse F-16 Solo Display ook niet heel veel meer dan de bovengenoemde manoeuvres, maar de wijze waarop en de range waarbinnen de manoeuvres worden gevlogen, maken het zeer aantrekkelijk. Daarnaast is de demo F-16 steevast in een attractief kleurenschema gespoten en wordt gebruik gemaakt van “smokewinders” , die de figuren extra accentueren. En de naverbrander brult vaak! Yeah!
Voorheen bestond het kleurenschema van de demo F-16 standaard uit de Nederlandse driekleur in verschillende designs. De laatste jaren is hiervan afgeweken en heeft het rood, wit, blauw plaats gemaakt voor zwart en verschillende grijstinten. Bij een van de vele verkoopstands heb ik van al deze designs door de jaren heen – en andere staartbeschilderingen – een prachtig boek gekocht.

Naast de vlieg- en static show (tentoongestelde vliegtuigen en helikopters) is er ook altijd een groot aantal expositieruimten met o.a. wapentuig, ontlede F-16’s, straalmotoren, enzovoorts. Erg interessant ook om je hierover door de luchtmachters te laten voorlichten. In tegenstelling tot andere jaren, vond ik hier nu wel de rust voor (het zal aan het vliegprogramma hebben gelegen). Het jaar van de verdieping hebben mijn vader en ik het al gedoopt.
Tussen de shows door nemen we, zittend op het gras, tijd voor een broodje en een kop koffie. Een uitgelezen kans ook om mensen te kijken en je te verbazen over hoe sommigen deze dag beleven. Complete tuinsets worden meegesleept, koelboxen en (party-)tenten worden opgezet. Alleen de barbecue ontbreekt nog.
Ook de vele spotters en fotografen zijn vermakelijk om naar te kijken. Vooral onder de fotografen blijkt maar weer eens dat size does matter. Door menig amateur fotograaf wordt de kit-lens standaard tot het maximale zoombereik uitgeschoven en om de nek gehangen. Om vervolgens parmantig rond te lopen met een vergelijkende blik naar de “concurrenten” en tevreden te constateren dat die van hen groter is (of niet). De echte zware jongens met L-lenzen van 400mm F2.8 staan op een afstand rustig plaatjes te schieten. De kitlenzen lieten zich niet in hun buurt zien!

Rond vier uur vonden we het mooi geweest. De lucht begon toen al te dreigen en net nadat we in de auto zaten, brak het noodweer uit. Een wolkbreuk, onweer en bliksem. Het was gewoon sneu om alle mensen, waaronder veel kinderen, doorweekt door de modder te zien baggeren. Het weer, een ongeluk en de grote drukte zorgden er uiteindelijk voor dat we twee uur op dezelfde plek, op de parkeerplaats hebben stilgestaan. Gelukkig zaten we droog en zaten er nog wat versnaperingen in de rugtas. Om half negen ’s avonds – en de klok ruim rond – kwamen we met verbrande gezichten en moe maar voldaan thuis. Een geslaagde dag! Volgend jaar in Leeuwarden drie generaties Esser; M’n vader, Jan en ik!

(C-)MAXimum comfort!

Een dag eerder dan gepland, werd de C-MAX op woensdag 13 juni afgeleverd.
Na een kleine vijf dagen en +1400 km op de teller, heb ik een goede indruk gekregen van hoe de wagen rijdt. Kort samengevat: fantastisch!
De motor, de 1.6 TDCi DPF 80 KW met 109 pk’s, voldoet goed. Stil, maar toch een lekkere, diepe ronk. In de eerste drie versnellingen trekt de auto lekker door. In de vijfde versnelling gaat het in eerste instantie wat moeizamer, waarna je vervolgens weer vlot en soepel naar 150-160 km/u versnelt. Het schakelen verloopt overigens zeer soepel en de pook glijdt – met twee vingers – als een mes door boter van de ene in de andere versnelling. De wegligging is prima en ook met slecht weer geeft de auto een veilig en vertrouwd gevoel.

Zoals – in een eerder post – aangegeven is het interieur met een aluminium-look afgewerkt, wat een strak en rustig effect geeft. De vele opbergvakken bieden vodoende ruimte voor voldoende “rommel”. De middenarmsteun, welke uitschuifbaar is, biedt met gemak plaats aan een anderhalve literfles.
De dual-zone volautomaitische airconditioning is een verademing en ook het navigatiesysteem – met een op koningin Beatrix lijkende stem (die ik gelukkig ook kan “muten”) – werkt naar behoren. Wanneer ik afwijk van de geplande route, berekent het systeem binnen enkele seconden een nieuwe.

De hogere zit t.o.v. de Focus geeft net iets meer overzicht over het verkeer, maar geeft ook weer niet het gevoel dat je “op de bok zit”. De elektrisch verstelbare bestuurdersstoel met lendesteun biedt veel zitcomfort. Het is daarnaast een uitkomst om tijdens lange ritten (die ik toch met grote regelmaat maak) snel even je zitpositie te wijzigen.
De afstand tussen de bestuurder en de voorruit doet – door het diepe dashbord – groot aan en geeft een ruimtelijk gevoel. Een meerderwaardigheiscomplex is daarmee geboren, want ik heb – helemaal in vergelijking met de Focus – het idee dat ik een formaat Espace rijd. Mag ik nu wel of niet meer ruimte op de snelweg claimen/ nemen…?

De parkeersensoren voor kunnen door mijzelf in- en uitgeschakeld worden en zijn in sommige situaties handig, omdat je de neus van de auto niet ziet. Het systeem reageert naar mijn mening soms wel wat te snel “hysterisch”. De verschillende schakelaars en hendels werken nog net iets soepeler dan in de Focus en zijn daarmee erg prettig in gebruik. Jammer wel dat de knoppen voor de bediening van de cruise control op het stuur ook in de C-MAX niet zijn verlicht. In het donker, zul je ze op de tast moeten vinden.

Gisteravond kwam ik ook tot de ontdekking dat er instapverlichting in de buitenspiegels is geintegreerd, welke middels de automatische deurvergrendeling wordt geactiveerd. ’s Avonds vast handig. Met de automatische regensensor van Ford had ik al twee jaar ervaring, maar toch heb ik het idee dat de huidige sensor beter is afgesteld. De ruitenwissers gaan minder snel in de stand van dubbele snelheid en dat vind ik erg prettig. Nu ook elektrisch bedienbare ramen voor en achter (Focus alleen voor), met als grote pluspunt de one touch down en up mogelijkheid (Focus alleen down).

Morgen staat de open dag van de Koninklijke Luchtmacht op het programma op vliegbasis Volkel. Weer een mooie rijafstand om het rijgedrag en comfort te toetsen! Wordt wellicht vervolgd…

Kunnen wij het maken?

Nadat de afgelopen twee weekenden in het teken hebben gestaan van het opknappen en “zomer-proof” maken van de voor- en achtertuin, was dit weekend het weekend van de kleine klusjes. Klusjes die veelal in het teken stonden van de komst van de baby en de veiligheid van Jan (traphekjes). Waar je doordeweeks niet aan toekomt, of beter gezegd geen tijd voor neemt, maar die toch echt even moeten gebeuren.
Samen met mijn vader heb ik de ‘to-do-list’ de afgelopen twee dagen kunnen afwerken en heeft m’n moeder gesopt (zaken waarvan ik – als man zijnde – niet wist dat je deze ook moeten soppen! :-)).
Henny heeft zich het weekend – verplicht – rustig gehouden en zich moeten beperken tot het afvinken van de “list”. Over een paar weken kan ze – tot haar grote vreugde – weer wat meer in huis gaan doen! Nu nog maar even genieten van de rust en voorbereiden op wat komen gaat.

Op Flickr heb ik weer een aantal recente foto’s van Jan geplaatst. Veel plezier!